Over sneeuw, ijszwemmen, moskeegezang en waterpijp

Ditmaal iets sneller een nieuw verhaal dan vorige keer. We gaan verder vanaf 4 januari.
Enjoy it.


Eindelijk is het gestopt met sneeuwen, na 2 dagen onophoudelijk sneeuwen (okay, niet extreem hard maar toch) ligt er een dikke 70 a 80 cm. Ik kan je zeggen: dat is veel! Daarbij is het ook nog erg koud. Overdag rond de -9 en 's nachts rond de -17. Het "mooie" is ook dat het hostel in een zeer oud gebouw zit en op de een of andere manier geen echte verwarming heeft. er staan her en der wat elektronische kacheltjes, maar het zijn er te weinig om het lekker warm te krijgen. Het is enigzins kou kleumen dus.
Overdag zijn we toch nog de stad ingeweest. Veliko Tarnovo is een oude stad die in een soort s-vorm om de rivier ligt. Daarbij is het bergachtig dus Gido heeft wederom prachtige foto's kunnen maken.
's Avonds hebben we alle spullen van de ene kamer naar de andere kamer gebracht (van een 10 persoons kamer naar een 6 persoons kamer). Aangezien er behalve ons tweeen er maar een andere gast is kon dit makkelijk. De kleinere kamer is een stuk makkelijker warm te krijgen ook. Heerlijk warm geslapen dus! Gelukkig maar, want sinds twee dagen heb ik last van een irritante verkoudheid. Ik voel me dus niet helemaal jottum dus echt veel behoefte om iets te ondernemen heb ik ook niet.
Gido daarentegen is de 5e met de andere gast nog naar de rivier geweest en aan zijn enthousiasme te horen was het gaaf. Prachtige uitzichten op een deels bevroren rivier en aan de andere kant de berg waar de huizen op staan. Daarbij lekker door de sneeuw ploeteren die tot over kniehoogte komt.

Ken je die mop van die Japanner,een Amerikaan en twee Nederlanders in een restaurant?
Ik niet, ik weet alleen dat ze heel erg lekker gegeten hebben. Vanmiddag zijn er enkele nieuwe gasten bijgekomen en Gido en ik hadden al besloten om naar een restaurantje te gaan en zij gingen met ons mee. De hostelbaas had voor ons gereserveerd. Prima restaurant met een kaart waar je al bijna een uur voor nodig had om hem helemaal door te lezen. Uiteindelijk hebben we alle vier besloten om traditioneel Bulgaars te eten. Een soort stoofpotje met vlees, kaas, champignons, peper en geplette aardappelen. Heerlijk!
Daarna door de kou terug naar het hostel om daar nog wat rond te hangen.

Zondagmorgen zat ik lekker aan het ontbijt toen de eigenaar vertelde dat het vandaag een of andere speciaal religieuze dag was. Mensen zouden in de rivier een duik gaan nemen.Ik dus met de Japanner naar de rivier, staan er enkele tientallen mensen op de brug inclusief een hoop soldaten en politie te kijken naar een stel malloten die zich aan het voorbereiden zijn om het water in te gaan. In tegenstelling tot onze nieuwjaarsduik zit er hier nog een wedstrijdelement in. Vanaf de kant wordt een houten kruis het water in gegooid, pas daarna mogen de mensen het water in waarbij ze dan zo snel mogelijk het kruis moeten pakken. Degene die hem als eerste heeft, is de winnaar en heeft het komende jaar geluk. Het duurde slechts enkele minuten en er waren hooguit 30 mensen die het water in gingen, maar het was toch grappig om te zien. Ondertussen hadden we ook de Amerikaan gespot en met ons drieeen zijn we naar het fort gegaan. Daar lag vooral veel sneeuw, dus we hebben onze eigen paden moeten maken (waarbij het sneeuw tot ver over de knieeen kwam). Terug in het hostel bleek dat Gido ook wakker was. Hij is later nog naar het fort geweest om wat foto's te maken en rond te kijken.

Rond 19.30 hebben we een taxi naar het busstation genomen. daar moesten we bij een kioskje wachten todat het open was om de tickets te kopen. de bus zou om 21.00 uur vertrekken en de rit zou 7 uur duren. Vanwege het slechte weer (flinke ijzel) en het feit dat de Bulgaarse wegen niet echt sneeuwvrij waren gemaakt kwam de bus pas tegen tienen. De eerste uren konden we niet echt harder dan 40 tot 70 km per uur. uiteindelijk waren we rond 3.45 bij de grens. Daar eerst naar buiten om paspoort te laten zien aa de Bulgaarse kant, daarna verder gereden waarne een Turkse douanier de bus in kwam. op de een of andere manier waren gido en ik de enigen die nog een visum moesten hebben. Wij dus onder begeleiding de bus uit en een visum gekocht. we hoefden alleen maar een tientje pp neer te leggen en we hadden een mooi stickertje, daarna werd het paspoort ingenomen en kregen we hem later terug met stempel erbij. Na de paspoortcontrole nog een uur moeten wachten op de bagagecontrole. Iedereen moest met zijn bagage naar buiten. sta je dan rond 5 uur smorgens, nog niet geslapen, in de vrieskou op een rij je bagage uit te pakken. Bij mij vond ie het niet echt nodig om te checken, een snelle blik was blijkbaar genoeg (ik heb ook zo'n lief betrouwbaar koppie). na de controle kregen we wederom nog een paspoortcontrole in de bus. uiteindelijk was het na 2 uur helemaal klaar en waren we in Turkije. Op naar Istanbul! Van dat laatste stuk heb ik weinig meegekregen, daar mijn ogen op een gegeven moment toch liever gesloten wilden blijven.

Tegen 10.00 uur maandagmorgen zijn we uiteindelijk op een enorm groot busstation aangekomen. daarna hebben we de metro en een taxi genomen om naar het hostel te komen. Zijn gelijk door gegaan en even de stad bekeken. Natuurlijk als eerste in de attractie van Istanbul geweest: de blauwe moskee. Zeer groot en mooi gebouw. Daarna nog wat rondgewandeld waarna ik rond de middag mijn bed ben ingedoken. Tijd om wat slaap in te halen.

In de namiddag zijn we naar een restaurantje geweest. Nouja, restaurantje. Binnen het kwartier waren we alweer buiten. De uitgebreide menukaart (slechts 2 dingen mogelijk) nam weinig tijd in beslag en het laatste woord was nog niet uitgesproken of het stond al voor onze neus. Naja wel erg lekkere kofte gehad (volgens de LP de beste van de hele stad). Het nadeel van Istanbul zijn de prijzen, weinig verschil met Nederland helaas.
Maar hey, we genieten er in ieder geval nog van.
Waar we ook van genieten zijn alle moskee's hier. Vooral het geluid dat ze produceren. Aangezien Istanbul 16 miljoen inwoners heeft zijn er ook heel veel moskee's te vinden. 5 keer per dag wordt opgeroepen tot gebed en rond die tijd komt er vanaf de geluidsinstallatie's gezang. Vergelijk het met de maandelijkse sirene's in Nederland, behalve dat er hier uit iedere luidspreker een ander gezang komt.

Dinsdag zijn we de oude stad ingeweest. Het weer is vandaag prima, zelfs een klein zonnetje. Zijn naar de grote bazaar geweest. Een groot overdekt "winkelcentrum" met enkele duizenden kleine winkeltjes waar vooral Oosterse dingen worden verkocht. Overal kom je straatverkopers tegen en je wil niet weten hoeveel "vrienden" we daar tegen komen. Vrienden die ons graag iets willen verkopen wel te verstaan. Ach het is wel grappig. En een nee snappen ze nog redelijk goed.
Daarna via allerlei kleine straatjes (met winkeltjes) richting het andere Europese stuk Istanbul gelopen (het moderne Istanbul). Ook daar veel winkels, zij het meer in de trant a la winkelstraten in Nederland.
Verder hebben we alvast de treinkaarten naar Thessaloniki (Griekenland) gekocht. We wilden de 10e vertrekken, maar dan was de trein al volgeboekt dus gaan we de 11e.
Daarna een restaurantje opgezocht om een echte Turkse kebab te eten. Prima eten, wel veel te westerse prijzen ..GRRR.. Verder hadden de obers weinig te doen dus hadden we ze allemaal om ons heen. Het eten was wederom snel. Je had bijna geen tijd om je voorgerecht te nuttigen.

Woensdag gehaktdag. Onee, daar doen ze hier niet aan. Woensdag lekkere broodjes van de straatverkoper (eigenlijk iedere dag, lekker goedkoop).
Na een rustige morgen zijn we naar het paleis van de Sultans geweest. Een groot complex bestaande uit verschillende gebouwen. Binnenin verschillende expositie's; over de sultans, over Mohammed, over allerlei wapens etc. Was een goede besteding van de middag.
's Avonds in het restaurant van het hostel gegeten. Prima maaltijd. Daarna nog wat blijven hangen in het barretje. Gido heeft een kaartspel mee wat de knakker van het barretje leuk vind om te spelen (wat we de afgelopen avonden dus ook veel gedaan hebben).
Ook nog even wezen kijken bij het backgammon spelen. Vroeger, in de tijd dat Gido en ik nog met Kenau aan het rondcrossen waren, hebben wij het onszelf al eens geprobeerd aan te leren. Toendertijd was het een vaag spel maar dat kwam omdat we volgens ons niet helemaal volgens de regels speelden. Nu heb ik gezien hoe het wel moet en wat blijkt, zo verkeerd speelden wij het helemaal niet. Het is gewoon een dom spel...

Donderdagmiddag lekker relaxt wezen wandelen. eerst richting de universiteit en de moskee die daar staat. Zijn de moskee nog in geweest maar ze waren hem aan het verbouwen dus er was weinig te zien. daarna over de Egyptische bazaar. hier verkopen ze allerlei kruiden e.d.
Via deze bazaar zijn we wederom de overdekte "grand bazaar" in gegaan aangezien we gisteren nog lang niet alles gezien hebben (de overdekte bazaar telt rond de 4500 winkeltjes). buiten het overdekte stuk bevinden zich in de wijde omtrek nog 1000-den winkeltjes. Wat je ook zoekt, hier zul je het zeker vinden. De enige vraag is hoe je er moet komen. Via allerlei steegjes zijn we weer het overdekte stuk in gegaan waar ik een medium size waterpijp heb gekocht. Hij zal vooral dienen als decoratie maar mochten er nog rokers bij me op visite komen, ik kreeg er smaaktabak e.d. bij.
's Avonds wederom eten in het restaurant hostel. Ditmaal een heerlijke kip shish. Bordje vol met kip, rijst, patat, salade en brood. Prima te doen dus. Daarna weer dat kaartspel gespeeld. De Turken zijn wel in voor kaartspelletjes dus ondertussen hebben 2 anderen van het hostel ook al meegespeeld. Gezellig.
Aangezien het onze laatste echte avond in Turkije is moeten we het ook op zijn Turks afsluiten, dus hebben we nog maar even een echte grote ouderwetse waterpijp gerookt (was gratis in het hostel). Natuurlijk ff snel wat filmpjes en foto's gemaakt, maar daarna ook lekker laten staan. Het is toch niet echt mijn ding.


Wel, dit was een iets korter verhaal dan de vorige (dit was dan ook maar net een week). Maar ik hoop dat jullie weer tevreden zijn. Het volgende bericht zal vanuit Griekenland zijn. Na veel moeite en inspanning is het Gido gelukt om contact op te nemen met een oud klasgenoot van hem die in Griekenland woont, dus die gaan we bezoeken. Daar ook nog weer inspannen om iets van een baantje te vinden zodat we nog 2 a 3 maanden verder kunnen reizen, mocht dat niet lukken dan gaan we door naar Athene (doen we sowieso), kijken dan voor een goedkoop vluchtje terug naar Nederland, om ons vervolgens helemaal klem te zuipen voordat we het vliegtuig instappen.
( ik vertel dit alvast zodat jullie langzaam kunnen wennen aan het feit dat er misschien nog maar weinig verhalen komen, wellicht dat jullie alvast praatgroepen e.d. kunnen oprichten..)

(oh en Marq, wees maar niet bang, mijn tv kan je voorlopig nog wel lenen. Ben alleen bang dat Gido's Wii snel weer naar Haarlem wil).

Goed, weer genoeg voor nu. Wij genieten nog ff door.
Groeten Jos en Gido