Einde Polen, begin Oekraine

Hoihoihoi, ik mag weer een verhaal typen. We zitten ondertussen in Kiev, hebben nog steeds stralend weer en Kenau rijdt nog steeds!!!
Laat ik verder gaan met waar we gebleven waren: Warschau.

De eerste dag dus de stad bekeken. Zaterdags wilden we ergens gaan wassen, wij vragen aan de campingbaas waar dat kon, wist ze dat niet.. Ze stuurde ons naar een winkelcentrum in de buurt. Wij daarheen lopen (met al onze was in zakken bij ons..) natuurlijk nergens iets te vinden. Gelukkig was een Pool erg aardig om ons te helpen en wees de weg. Bleek het zo'n dry-cleaner te zijn, ze wassen alleen overhemden. Wij een ander winkelcentrum proberen, zelfde verhaal.Verwezen ons door naar het echte centrum. Bus gepakt en maar naar het centrum. Wasserette gevonden maar daar kon het alleen de volgende dag.... Laat maar, dan zijn we al weg. Wassen zou het niet worden. Wel was er toevallig een motorbeurs in de winkelstraten en ach we zijn er toch, laten we ff kijken. Heb genoeg mooie motoren zien staan, kreeg gelijk zin om te gaan rijden (en dat wilde ik al zo graag). Maarja, dat komt volgend jaar wel weer.

Zondags vertrokken we richting het noorden om een natuurreservaat bij de Biebrza rivier te bezoeken waar Gido in 2006 met zijn school is geweest. Moesten een kleine 300 km rijden. Daar aangekomen wilden we een jeugdherberg nemen in een klein stadje. Wij zes keer het stadje door maar nergens een jeugdherberg. Dan maar op zoek naar een camping. Via een bosweg met veel kuilen erin kwamen we bij een zandpad waar volgens Gido de camping in de buurt moest zitten. Wij dus maar dat zandpad volgen (max. snelheid 10km) en kwamen bij een huisje, met camping. Nouja, camping... dat is een groot woord. Het was een veldje in de middle of nowhere met een kampvuurplaatsje 3 houten hokjes als zijnde een wc en een douche: een douchekop met koud water en om toch wat privacy te hebben was er tot 1,5 meter wat hout emheen getimmerd. Erg primitief, maar wel erg lachen. De camping was van een mannetje die in het huisje woonde. Vriendelijke kerel en kon redelijk tot goed Engels. Wij wilden op maandag graag een kanotocht maken, dus hij wilde wel ff rondbellen. Kreeg het voor elkaar ook! 's Avonds kampvuurtje gemaakt en genoten van de stilte. erg bizar, het is zo stil dat als er een bij voorbij komt het klinkt alsof er een zwaar vliegtuig voorbij komt. Konden in de verte de bronstige elanden horen! Echt sper gave plek.

Maandag dus kanoen, zou een tocht van een dikke 14km zijn. Midden over de rivier de Biebrza en midden in het natuurreservaat. Een geweldig mooie tocht. Heerlijk weer en een geweldige stilte. Hele mooie natuur ook. De tocht zou een kleine 4 uur duren maar wij konden het in ruim 3,5 uur. En dan hadden we nog rustig aan gedaan.

's Avonds wederom een kampvuurtje gemaakt. In de houtstapel hebben we beiden een slang gezien. Waarschijnlijk een ringslangetje. Hadden wat bier en worst voor boven het vuur ingeslagen en hatsidee, genieten maar!

Dinsdag gingen we naar een ander stuk van het natuurreservaat om te gaan wandelen. Hebben een tocht gemaakt van ruim 20 km over (en door) verschillende landschappen: Bos, rivierduinen, moeras. Vonden onderweg pootafdrukken van Elanden en wolven. Later ook nog de uitwerpselen ervan. Tevens een levende Hazelworm, hebben er een filmpje van gemaakt, dus wellicht dat die ooit nog eens hier verschijnt.
Na een vermoeiende maar zeer gave dag terug naar de camping. Daar aangekomen was het erg druk. Een touringcar meende dat hij bij de camping wel kon draaien op het zandpad. Bleek echter dat het niet kon. Had zichzelf goed ingegraven, Duitsers zouden er jaloers op worden. De bus kon dus niet meer voor of achteruit. Alle jeugd (jaartje of 16) zat er maar een beetje bij. uiteindelijk is de brandweer gebeld om met veel gevloek en getier de bus los te trekken. Wij hadden ondertussen alweer een vuurtje en de begeleider kwam vragen of het goed was als die jongeren erbij kwamen. Maar natuurlijk, geen probleem, plof neer en geniet. Erg gezellig gehad zo, alleen jammer dat ze voor de meter geen Engels kunnen. Nadat de rest was weergekeerd, kwam Christoph (het mannetje) nog ff een praatje maken. Wij vertelden van onze reis en dat vond ie geweldig. Hij nodigde ons voor de volgende morgen uit om zijn huisje te bekijken, want daar had hij een museumpje gemaakt. Natuurlijk zouden we langskomen. verder kwamen we nog te weten dat hij al 15 jaar hier woonde (vandaar dat hij enigzins apart was, eenzaamheid kan rare dingen doen) en dat ie alles zelf had gebouwd.. Hij heeft 2 huisjes van hout, met daarin de raarste kunstwerken, beeldjes, oude gereedschappen en hele oude grammofoonspelers (a la begin 1900?) Geweldig toen hij ff een muziekje opzette en mee ging neurien. Ook hier is een filmpje van die wij ztz ooit zullen laten zien. Verder heeft hij zijn gehele terrein laten zien: was bezig met het graven van een put en van onderkomens voor groepen mensen. erg grappig allemaal.
geweldige kerel en heb diep respect voor hem door daar zo alleen te wonen. Hij is met recht een natuurmens. Uiteindelijk hartelijk afscheid genomen en belooft dat we (in ieder geval ik) nog eens terug kom. Zeker weten dat ik dat doe!
We vonden eigenlij kdat we hem iets moesten geven en aangezien we de vertaalgids niet meer nodig hadden, hebben we daar een bericht ingeschreven en die aan hem gegeven. Zodat ie Nederlands kon leren. Vond hij geweldig, zou het liefste meegaan om nog eens hartelijk afscheid te nemen en beloofde ons voor de volgende keer een speciaal kampvuur! Dat zullen we onthouden Christoph!!

We zijn iets afgezakt naar het zuiden en langs de Wit-Russische grens naar Bialowieza. Een echt oerbos waar Gido ook al eens geweest was. Zijn het oerbos zelf niet ingeweest (grootste gedeelte is niet toegankelijk en het kleine deel wat toegankelijk is is te touristisch). Wel hebben we daar in de buurt gewandeld (ongeveer 10km) prachtig bos was het, met bomen zo hoog en een rechte stam, zo kom je ze in Nederland niet tegen. Wonderbaarlijk mooi. OOk handig dat Gido veel verstand van bomen heeft, altijd nuttige informatie.
we overnachten 2 nachten in het youthhostel om eindelijk een was te kunnen draaien, nouja 1, uiteindelijk hebben we er 4 moeten doen... maar dat mag de pret niet drukken. We zijn verder gereden om richting Oekraine te gaan. Wilden net voor Chem nog 1 nacht overnachten zodat we op tijd de grens overkonden. OP de kaart stond een camping aangegeven, maar natuurlijk konden we die niet vinden. Wij dus maar ff vragen aan een passant. Zag er een beetje uit als een oude circusdirecteur (met bijbehorende kleding) en dat bleek niet helemaal onterecht. Wij konden wel bij hem op ter terrein overnachten, wat we dus maar deden (uiteindelijk nog gratis ook!!) Erg bizarre tuin had hij, aan een moerasmeertje. OVeral stonden houten potten, gezichtsmaskers, poppen, vlaggetjes, een geschilderd kanon etc. OOk een hele grote windmolen met een houten trap naar een plateau. hier was een kabelbaantje over het water gemaakt. Natuurlijk gingen we die uitproberen, aan een oud ijzeren draad op een kleine 4,5 meter hoogte over het water zoefen, wie wil dat nu niet! Snel zwembroek aan dus. Ook was er aan de kant van het meertje van hout en plastic een gebouwtje gemaakt. Hij nodigde ons uit om daarheen te gaan. Bleek een echt modderbad te zijn. Enorm warm was het daarbinnen, maar we hebben enorm gelachen. Eerst ging Gido erin en natuurlijk wilde ik later ook. Op verzoek van Gido ging ik met mijn gezicht volledig in de modder. Zelfs het kereltje (mr Bartnik) stond verbaasd te kijken en moest hard lachen. Ben eruit geklommen en zat volledig onder de zwarte moerasmodder. Heerlijk. ff wat foto's genomen (mr Bartnik wilde ook wat foto's voor zichzelf) en om jullie een plezier te doen, onze modderbaden en kabelbaan avontuur hebben we gefilmd. komen ooit nog online, voorlopig alleen nog foto's.
s avonds werd er ineens geklopt op het raam van Kenau. Mr Bartnik, wilde dat we hem volgden. OKay, wij maar meelopen zijn huis in. Bleek zijn werkkamer te zijn. Hij is een of andere therapeut en werkt met chakra en alle bijbehorende reutemeteut. Zijn werkkamer stond vol met allerlei massagetechnieken en weet ik veel wat voor dingen allemaal. erg vreemd. Hebben 6 van zijn fotoboeken doorgekeken over zijn werk en zijn eigen therapieterrein (waar wij dus Kenau hadden staan) en zijn reizen naar Amerika. Gezellig, hoewel enigzins apart...
Daarna nog ruim 1,5 uur een film (zelf gemaakt denk ik) waarbij allerlei deuntjes onder allerlei beelden werden getoond. En natuurlijk allerlei klanten die het naar hun zin hadden in de modderbaden en met de kabelbaan. Heb ik al gezegd dat het allemaal enigzins apart en vreemd was? nou, geloof me, dat was het... Na 1,5 uur wilde hij nog een 2e film opzetten, maar wij vielen bijna in slaap (het was nogal saai en we verstonden niet genoeg Pools om het te volgen) dus hebben we maar gezegd dat we gingen slapen.
Volgende dag hartelijk afscheid van hem genomen en we moesten maar eens terug komen. Tevens kregen we nog wat folders van hem mee.
Richting Pools-Oekrainse grens gereden en net daarvoor ineens politie. Niet een standaard controle maar er werden mensen tussenuit gehaald. Driemaal raden, wij werden eruit gehaald. Bleek dat Gido (hij reed) vergeten was de verlichting aan te doen (is verplicht in Polen). Ach het waren vriendelijke kerels die moesten lachen omdat wij hun en zij ons niet konden verstaan. Alle papieren gecheckt en we konden met een waarschuwing verder.
Iets verderop in de rij gestaan om de grens te mogen passeren. Hebben uiteindelijk 3,5 uur moeten wachten voordat wij bij de uiteindelijke grens waren. Ondertussen zag ik nog een paar vuurwerkwinkeltjes bij de grens en zo verslaafd als ik ben, natuurlijk moest ik nog ff wat (in NL) verboden spullentjes kopen. Volgens de verkoper geen probleem om mee de grens over te komen. Goed, zo naief als ik ben geloofde ik hem, zou het misgaan nouja, dan was ik een goede ervaring rijker.

Uiteindelijk dus bij de grens zelf aangekomen. Eerste controle ging vrij snel, keken vluchtig in de auto en moesten papieren laten zien. Hij vroeg 3 keer of we Nederlanders waren en mochten daarna direct verder. Iets verderop kregen we beide een papiertje in ons handen gedrukt. Bleek een of ander papiertje die we in moesten vullen met paspoortgegevens en kentekennummer. Tevens een papiertje met daarop vermeld dat we met ons 2-en zijn en het kenteken. Weer iets verder was een hokje waar we de benodigde stempels moesten halen. Erin zat een typische douanebeambte waaraan je kan zien dat hij geniet van zijn werk (let op: dit is cynisch bedoeld) Paspoort laten zien, autopapieren laten zien, papiertje met kenteken erop afgeven. papiertje met gegevens afgeven, 1deel werd bewaard, ander deel moet je afgeven als je het land verlaat (erg belangrijk dusom het niet kwijt te raken). Kerel zat iets te mekkeren zo zacht en zo vreemd dat we er niets van snapten. Bleek iet sniet goed te zijn met de autopapieren (die knaap kon gewoon ons schrift niet lezen denk ik) maar uiteindelijk toch een groene stempel op het kentekenpapiertje, op het ingevulde papiertje bij het verlaten van het land en in het paspoort. Wij blij en doorgereden. Bleek dat er nog een hokje was waar je je kentekenpapiertje moest afgeven, bleek dat we een stempel te weinig hadden. Werden teruggestuurd, wij vragen voor extra stempel bij onze grote vriend werden doorverwezen naar ander hokje, alle papieren laten zien en hoera, deze vent wilde een rode stempel zetten. Wij weer verder naar het 3e hokje en nu mochten we door. Hoera, na ruim 4,5 uur frustratie en gezeik zijn we dan toch in Oekraine. Om vervolgens een paar 100 meter verderop aangehouden te worden door de politie. Weer autopapieren laten zien en blijkbaar had ie er geen zin in, want we mochten gelijk door. Gelukkig geen corrupte kerel waar we meermalen voor gewaarschuwd zijn.

's avonds maar ergens bij een dorpje een plek zoeken voor Kenau, erg vriendelijk meneer wilde wel stukje meerijden waar we konden overnachten. KWamen bij een oud barretje/hotel oid. gevraagd of we daar konden overnachten, was geen probleem. Later kwam er een auto aan met wat Russen (die wel een tinje hadden dus niet orgineel Rus). Wilden ons gelijk de nieuwste Nokia aansmeren en een kettingzaag. Leuk, maar nee bedankt. Wij binnen wat biertjes halen en ach, ze waren er toch, wellicht dat ze ook iets wilden drinken. Nee, ze hadden liever Wodka (wat ze zelf bestelden) en gingen boven (waar ze sliepen) net wat eten. Maar ik was welkom om ff een Wodka-tje mee te drinken en een vorkje mee te pikken. tuurlijk ga ik op zo'n uitnodiging in, lekker socialisen. Kreeg een vorkje in mijn handen geduwd en mocht van alles iets eten: aardappelpuree, mals vlees en brokken varken vers geslacht en enorm gezouten. Wodka smaakte ook prima. NOg later kwamen er nieuwe russen aangereden, bleek allemaal familie te zijn. Er werd steeds meer eten geserveerd en moesten natuurlijk alles proeven. Nieuwe Russen bleven maar komen, allemaal familie. Uiteindelijk waren we zeker met een man (en vrouw) of 20 en enkele uurtjes aan het diner. Erg gezellig, en we hadden ons Russisch boekje mee, dus we konden redelijk met elkaar praten. Erg toffe ervaring. 's avonds nog een vuurwerkpot afgestoken, vonden ze erg tof.

Volgende dag verder gereden over een hoofdweg. Echt goede wegen zijn het niet. Oeraine is een zeer raar land. Grootste gedeelte van de weg was wegens werkzaamheden gesloten maar iedereen (wel 3 auto's) reed door, dus wij ook maar. Her en der omleidingen waarvan de 1e redelijk te volgen was en we bij de 2e verdwaalden. Zaten ineens op een zandpad. Totaal verkeerd dus. Aan een groep mannen die bij een watertje aan het vissen/ picknicken waren de weg naar Kiev gevraagd. Konden ze wel wijzen, maar eerst een wodka! En kreeg daarbij direct een bord met allerlei eten. Die kerels lachten zich kapot om ons gekke Nederlanders met hun busje. En wij gewoon meelachen natuurlijk. Na enkele wodka-tjes (Gido niet, die moest rijden) en een bord eten toch maar verder gegaan, hoewel we rustig mochten blijven.
Net voordat we de snelweg bereikten zijn we een dorpje ingedoken om te overnachten. Aan 2 oude vrouwtjes gevraagd waar dat kon en uiteindelijk naar een afgelegen veldje verwezen.
Vanmorgen de laatste 90 km doorgereden naar Kiev, waar we nu dus zijn. we blijven hier tot de 11e dus verhalen over deze stad komen de volgende keer. Wel wil ik alvast vermelden dat het hier enorm chaotisch is qua verkeer (links en rechts staan ineens auto's terwijl het een 1baans weg is, redelijk druk (2,66 miljoen inwoners, maar wel mooi tot nu toe). Oh, en overal staan groepen mensen te wachten op de uitslag van de verkiezingen, dus als je op het NOS journaal ineens een oranje admirals shirt tussen de blauwe verklede mensen ziet springen: dat ben ik!!

Ik denk dat het verhaal voor nu wel weer lang genoeg is. Hoewel ik nog uren kan doorgaan over dit armoedig, bizar, vreemd, interessant en zeer vriendelijk (plattelandsbewoners in ieder geval), land.
Maar goed dat komt wel.

Groeten aan iedereen daar in het verre, natte, koude Nederland. Wij genieten hier nog wel ff van de zon!

adios en tot het volgende verhaal!

groet Jos (en Gido)