Odessa-Lui zijn-verhuizen-l'Viv-vaarwel Oekraine

De dag na het vorige verhaal was het plan om eindelijk eens Odessa in te gaan. Dinsdag zouden we verder gaan reizen. Echt ver de stad in gekomen zijn we die maandag niet. We bleven vooral in het Hostel hangen en het is dat Anna (een van de medewerksters) nog ff boodschappen moest halen en wat spelletjes ( zoals jenga en twister, onmisbaar in een hostel)Na een tijdje weer terug gegaan naar het Hostel. 's Avonds wederom weinig gedaan, gewoon gezellig in het Hostel gezeten en wat gepraat met de andere gasten daar. Het was de bedoeling dat we wodkatwister zouden spelen (de regels: drink een aantal shots wodka en je hebt gegarandeerd lol) echter gingen degenen die het hardste riepen zelf snel naar huis. Twister zou die avond niet gespeeld worden.
Dinsdagmorgen waren we nog nauwelijk wakker en goed en wel ons bed uit, of er werd ons al gesmeekt dat we nog een extra dag moesten blijven. Handige baas, neemt aantrekkelijke jonge deernes aan om voor hem te werken en laat ze een pruillip trekken en zielig kijken op het moment dat je vertelt dat je weggaat en zelfs de grootste, stoerste man (nee, daarmee bedoel ik niet onszelf) besluit direct om langer te blijven. Zo ook wij, besloten om dan maar woensdag te gaan vertrekken. Konden we eindelijk eens echt de stad in (geloof je het zelf nog?)
Alleen 's middags ff een stuk naar het trein station gelopen. Daar in de buurt was een grote markt. Enorm chaotisch en druk. De sloppenwijken van Afrika zijn er niets bij (behalve dan dat hier meer spullen te koop aangeboden worden...)
Ook heeft Gido enkele dvd's gekocht. Na enkele uren rondlopen terug gegaan en iedereen ff kennis laten maken met onze muziek. De baas zelf was er die avond ook. De muziek beviel hem wel en hij heeft heel wat cd's lopen kopieren. Daarna een van Gido's nieuwe aanwinsten bekeken. Was een erg grappige en bizarre film waarbij we over de grond heen rolden van het lachen. Ook de baas kon het erg waarderen( Hij rolde gezellig over de grond mee).
We hadden al gehoord van enkele mensen dat de baas (vanaf nu Ian) het hostel wilde verhuizen naar een ander gebouw (nog geen 50 meter verder van het oude, alleen veel trappen op.) Gido en ik hadden beide al het idee geopperd om te helpen in ruil voor een gratis overnachting. Dus toen we wat zaten te praten met Ian brachten we het gesprek langzaam op het nieuwe hostel en of hij al voldoende hulp had. Bleek dat ie de volgende dag alles over wilde switchen en onze hulp zou ie heel goed kunnen gebruiken. Hij was er zo blij mee dat we de rest van de avond gratis bier mochten drinken en dat we zo lang als we wilden mochten blijven, helemaal gratis!

Woensdag was dus de dag van de verhuizing. Niets was ingepakt, alles stond gewoon los over verspreidt. Zijn begonnen met alle bedden e.d. uit elkaar te halen en naar het nieuwe hostel te slepen. Hebben heel wat keren heen-en-weer- moeten lopen voordat alles op zijn nieuwe plek stond. Maar het is gelukt en nog vrij snel ook (ervan uitgaande dat we maar met 6 verhuizers waren).
'S avonds werd er een moving-party gehouden. Al het bier dat nog over was, mocht gratis genuttigd worden (die privilege haden wij al) en de dames van het hostel zelf hadden wat sambuca en absint (de enige echte van 70%) tevoorschijn gehaald. TJa, ik denk dat filmpjes en foto's heel wat meer zeggen dan hier alles te beschrijven. Ik ben toch al heel wat feesten gewend uit de studententijd, maar dit was er een die er niet voor onderdeed! Super gezellig en enorm veel lol gehad (en wijzelf zijn niets eens dronken geworden, nouja.. niet echt..). Wat ook tof was, was dat Ian een liefhebber is van Grolsch en daarvan een 5 liter blik had staan die hij alleen wilde delen met Gido en mij. Verder kwam er ineens een mummy voorbij, werd er gedronken uit een glas vanaf iemands kale hoofd en is er dan toch eindelijk Wodka twister gespeeld.
NOgmaals: zie de filmpjes.

Na afloop van het feest zijn we nog met een paar naar het strand geweest. Erg gaaf, was enorm donker (meestal als het nacht is..) en de zee was vrij wild. Ik geloof dat het uiteindelijk half 6 was voordat we onze bedden indoken (of ploften).
Donderdag hebben wederom helemaal niets gedaan, behalve rustig bijkomen. 's Nachts wederom laat gemaakt, hoewel geen dik feest, maar veel films gekeken. Vrijdag morgen (ik lag net 3 uurtjes in bed) werd ik wakker gemaakt omdat we Kenau moesten verplaatsen, de baas had nog enkele grote spullen die hij moest verhuizen. Aangezien ik toch al wakker was gelijk maar weer ff geholpen. Sta je dan met je goede gedrag, op je slippers, nauwelijks slaap gehad een grote ijskast alle trappen af te sjouwen. Die gratis nachten hebben we ook wel verdiend!
's Avonds weer laat gemaakt, er speelde namelijk weer een band in hetzelfde cafe als de week ervoor. wederom zijn we met de hele groep erheen geweest. Ditmaal hebben we de vele wodkaflessen maar laten staan, en hebben het lokale bier naar binnen gewerkt. Ook hebben we gezellig met een groep een waterpijp gerookt. Niet echt mijn ding, maar he, je moet alles eens geprobeerd hebben. De band was dit keer echt goed, ze speelden goede bekende rocknummers. Halverwege de avond kwam er een oude bekende naar ons toe ( de bedienster van de week ervoor) vergezeld van een andere meid. Even dachten we dat we vrienden gemaakt hadden. Al snel bleek echter dat de onbekende vrouw als vertaalster moest optreden. De serveerster maakte ons duidelijk dat we de week ervoor 5 flessen wodka naar binnen hebben gewerkt en niet 4. Het enige was alleen dat zij een fout had gemaakt en die 5e fles niet bij ons had afgeleverd maar aan een andere tafel. Die gasten hebben hem leeggedronken maar er niet voor betaald. ZIj (de serveerster) moest dus haar baas ervoor betalen en nu had ze ons herkend. Aangezien ze nu niet zomaar een extra fles op de rekening kon zetten moesten we haar contant betalen. Iets waar wij dus geen zin in hadden. Uiteindelijk ging ze weg om iets later (al iets minder vriendelijk) te vragen of we haar per direct wilden betalen. Wat wij wederom weigerden natuurlijk (ik betaal niet voor niet geleverde diensten..) waarop zij dreigde om haar manager te halen. En tja, nu weet ik niet of ze verdwaald is ofzo, maar zowel zij als haar manager hebben zich niet meer laten zien. Aan het eind van de avond ging het grootste gedeelte van de groep weg waarop wij besloten ook weg te gaan. Bij het halen van de jassen kwamen we onze grote heldin weer tegen die ons "vriendelijk" uitgeleide deed. Nu versta ik na ruim een maand Oekraine de taal nog steeds niet heel goed, maar uitgaande van haar tonatie zal ze vast niet gezegd hebben:"Bedankt voor de gezellige avond en de groetjes aan je moeder."

Zaterdag zijn we onafhankelijk van elkaar nog wat de stad in geweest. Nog ff een dartbord gekocht, die moet gewoon in ieder hostel zijn!
's Avonds een goede maaltijd genuttigd met Nadia (ook een van de medewerksters) en nog wat films gekeken. Werden nog getrakteerd op een korte maar zeer mooie vuurwerkshow recht voor ons raam. Enorm groot en knalde lekker (alle autoalarmen in de straat gingen af).
We hadden besloten dat zondag echt de dag zou worden om Odessa te verlaten. We vonden beiden dat het tijd werd en arme Kenau stond alweer zolang alleen.
Zondag van iedereen die er was afscheid genomen. Wederom probeerden ze om ons langer te laten blijven (alleen was het dit keer meer gemeend). wij hielden echter voet bij stuk en gingen er vandoor. Wel heb ik beloofd dat we zsm terug zouden komen. Tja, mocht er dit jaar wederom een "beste gasten van het jaar" verkiezing gehouden worden, dan is de kans groot dat wij op nummer 1 staan aldus de hostelmedewerksters.

Zondag en maandag de hele dag onderweg geweest. Wel valt het op dat de herfst hier nu ook echt aangebroken is. IN een week zijn de bomen enorm verkleurd en de temperatuur is ook een stukje lager. gelukkig hebben wij weer volop zon en dit levert echt de prachtigste beelden op!

Dinsdag tegen de middag eindelijk aangekomen in L'viv. Hebben eerst internet moeten raadplegen voordat we een hostel konden vinden. Gelukkig alles redelijk snel gevonden. Gelijk ff weer een wasje gedraaid.
woensdagmorgen waren er kort wat problemen met het parkeren van Kenau. Het hostel had maar 1 parkeerplaats en voor de overigen moest betaald worden. Dus gelijk weer zo'n parkeerwacht die geld wilde hebben. Gelukkig was de baas van het hostel er en hij zorgde ervoor dat de prijs niet te hoog werd. De Manier van werken hier: biedt ze een glaasje wodka aan (ook al is het 10 uur smorgens) en noem dan een prijs. Ook mij werd al bier aangeboden, maar zo vroeg op de ochtend heb ik er niet zo'n behoefte aan.
De rest van de dag rondgelopen in de stad. Helaas was het erg bewolkt en buiig, maar we hebben toch een grote wandeling gemaakt langs parken en het beroemde (en grootste) begraafplaats van Oekraine. Verder nog een uitzichtpunt beklommen waar helaas het uitzicht niet enorm ver was dankzij de bewolking. Daarna weer rustig naar het hostel gelopen.

Donderdagmorgen zijn we vroeg opgestaan omdat we de grensstad wilden bereiken. NA het inpakken van de spullen hebben we de rest van de dag gereden. Aan het eind van de middag kwamen we aan in Uzhhorod, de laatste stad voor de grens van SLowakije. TUssen deze stad en de grens hebben we Kenau geparkeerd bij een tankstation om de laatste avond en nacht te volbrengen. HAdden al gelezen dat ze bij de grens vrij moeilijk konden doen dus we besloten om het laatste Oekrains geld op te maken. Er waren alleen wat kleine grenswinkeltjes in de buurt dus we hebben voorlopig genoeg snoepgoed, koek en ander klein rotzooi. We zijn vroeg gaan slapen omdat we vrijdag zo vroeg mogelijk bij de grens wilden zijn (om lange wachttijden te voorkomen en we hadden ons voorbereidt op veel gedoe met de douaniers).

Vrijdagmorgen om half negen lieten wij Kenau's motor ronken om de laatste meters in Oekraine af te leggen. Bij de grens stond alleen een rij vrachtwagens te wachten, maar daar konden wij zonder moeite voorbij. Bij de grens kwam er een douanier naar ons toe die gelijk vroeg wat wij allemaal bij ons hadden en hoelang we in Oekraine waren geweest. Gelukkig vroeg hij ook gelijk of we Duits konden, nou dat is al het eerste geluk van vandaag! MOesten een of andere douaneverklaring invullen met wat standaard vragen: hoeveel geld we bij ons hadden, of we wapens bij ons hadden, radioactief materiaal hoeveel bagage etc. etc. Daarna moesten we een paar minuten wachten omdat er een paar andere douaniers aan zouden komen die onze bus helemaal zouden doorzoeken. Hiervan sprak er eentje Engels. Wederom een meevaller. MOesten KEnau in een garage zetten waarna onze nieuwe vrienden alles bijlangs gingen. Ieder hoekje werd beklopt, beschenen en bekeken. Verder werden alle spullen doorgekeken (alle boeken, tijdschriften, tassen etc.) Over de medicijnen die we meehadden (hoofdpijntabletten, anti diaree etc.) moesten we ff uitleg geven, maar ze geloofden ons direct. Terwijl drie man Kenau aan het doorlichten waren stonden wij gezellig met de vierde in het ENgels te praten. Wat we van OEkraine vonden en natuurlijk over het gedoogbeleid van Nederland (ik heb nog geen toerist ontmoet die niet over Amsterdam en onze drugs begon).

Na een dik halfuur waren ze tevreden en konden we weer terug rijden naar het douane hokje. Eerst werd er nog ff met een hond alles bij langs gegaan. De hond had echter meer behoefte om te plassen en vond Kenau totaal niet interressant. Ook deze controle was dus geen probleem. Daarna nog kort alle papieren laten checken en een nieuw stempel in het paspoort bijgekregen waarna we verder konden. 100 meter verderop was de SLowaakse controle. HIer was het iets drukker, moesten kort wachten, daarna werden de paspoorten gecontroleerd en werd er vluchtig in Kenau gekeken, waarna we eindelijk alle grenzen voorbij waren. IS ons echt reuze meegevallen. TOtaal heeft het ongeveer 2 uur geduurd alleen in SLowakije is de tijd weer gelijk met Nederland, dus kon de klok een uurtje terug.



Daarna doorgereden tot de dichtsbijzijnde stad om na een maand eindelijk weer eens normaal boodschappen te kunnen doen (en naar een normale wc te kunnen i.p.v. een betonnen hok met een gat waar de diaree aan de wanden maar beneden druipt). Verder gereden tot de stad Kosice, daar staan we nu op een autocamping. Helaas is de camping zelf al dicht dus zijn we genoodzaakt een bungalow te nemen. Vandaag verkennen we deze stad waarna we morgen rustig richting het hoge Tatragebergte trekken. Terwijl hier vandaag de zon weer schijnt en het een lekker temperatuurtje is, is er een grote kans dat er in de bergen al wat sneeuw ligt!!! Of dat daadwerkelijk ook zo is zullen we in het volgende verhaal vertellen.

Voor nu hopen we dat iedereen weer genoten heeft van het verhaal. Schroom niet om een bericht achter te laten en geniet van de foto's.

Groetjes Jos en Gido